Әдебиет үйірмесінің отырысында мұғалім оқушыларға екі шығарманы салыстыруды тапсырды. Біріншісі – Т. Айбергеновтің «Сағыныш» өлеңі, екіншісі – Б. Соқпақбаевтың «Менің атым – Қожа» повесі. Айгүл өлеңдегі сағыныш тек алыстағы адамға ғана емес, туған жерге, балалық шаққа деген ыстық сезімге де тән екенін айтты. Ақынның жан толқынысы ойлы, терең сазбен беріледі, өйткені лирикалық кейіпкер өз сезімін жасырмай ақтарады. Ерлан повестің ерекшелігі – оқиға Қожаның өз атынан баяндалатынын атап өтті. Қожа – бұзық, ойнақы бала, бірақ ол қиындыққа мойымайды, достарына адал, әділдікті қадірлейді. Қиын сәттерде де ол әзіл-қалжыңды тастамайды. Мұғалім екі шығарманың жанры да, баяндау тәсілі де бөлек екенін, алайда екеуі де адамның ішкі әлемін ашатынын түйіндеді. Өлең оқырманды сезім арқылы толғандырса, повесть күлкі мен өмір сабағы арқылы тәрбиелейді. Үйірме мүшелері екі шығарманы да жас оқырманды адамгершілікке бастайтын туынды деп бағалады.
Айгүлдің пікірі бойынша, «Сағыныш» өлеңіндегі сағыныш неге тән?
Жауап пен талдауды көрсетуЖауап пен талдауды жасыру
Дұрыс жауап
- CТуған жер мен балалық шаққа да
Талдау
Мәтінде Айгүл сағыныш «тек алыстағы адамға ғана емес, туған жерге, балалық шаққа деген ыстық сезімге де» тән екенін айтады. Сондықтан дұрыс жауап – «Туған жер мен балалық шаққа да». «Тек алыстағы адамға ғана» деген жауап мәтінге қайшы, өйткені Айгүл сағыныштың аясы кеңірек екенін көрсетеді. Қалған екі жауап мәтінде айтылмаған.