XIX ғасырдағы қазақ поэзиясында «зар заман» деп аталатын ағым пайда болды. Бұл ағымның өкілдері – Шортанбай Қанайұлы, Дулат Бабатайұлы және Мұрат Мөңкеұлы. Олар өлеңдерінде заманның тарылғанын, елдің ынтымағы кеткенін, ата-баба жерінің қолдан шыға бастағанын жоқтау үнімен жеткізді. Шортанбай «Зар заман» толғауында бұрынғы әділ, адал адамдардың орнына жалған сөйлеп, тек пайданы көздейтіндердің көбейгенін сынайды. Мұрат Мөңкеұлы «Сарыарқа» жырында ата-баба мекенін сағына еске алса, «Үш қиян» толғауында ел тағдырына алаңдаушылық басым. Нысанбай жырау «Кенесары-Наурызбай» жырында ұлт-азаттық көтеріліс батырларын мадақтайды, яғни оның үні – жоқтау емес, ерлікті паш ету. Ал Сүйінбай Аронұлы мен Қатағанның айтысы мүлде басқа сипатта: онда екі ақын бір-біріне сөз тастап, жүйріктігі мен тапқырлығын сынға салады. Сөйтіп, XIX ғасыр поэзиясында жоқтау, ерлікті жырлау және сөз сайысы қатар өмір сүрді.
Нысанбай жыраудың «Кенесары-Наурызбай» жыры мәтінде аталған зар заман ақындарының шығармаларынан неғұрлым нені бөлек көрсетеді?
Показать ответ и разборСкрыть ответ и разбор
Верный ответ
- AЕрлікті паш етіп, батырларды мадақтайды
Разбор
Мәтінде Нысанбай жыраудың үні – жоқтау емес, ерлікті паш ету екені айтылған, ол көтеріліс батырларын мадақтайды. «Заманның құлдырауын жоқтайды» және «туған жерді сағынып еске алады» зар заман ақындарына тән сарындар. «Екі ақынның сөз жарысын көрсетеді» айтысқа қатысты.