Күздің сұрғылт кеші еді. Ескі үйдің терезесінен қызғылт сәуле түсіп, қабырғаға ілулі тұрған домбыраның сызат түскен қақпағын жарықтандырды. Шәкір үйге асыға кіріп, босағада тоқтап қалды. Қария Дәулет күй тартып отыр екен. Қолы дірілдейді, бірақ шертісі тап-таза, әр пернеден терең үн шығады. Шәкір бұл күйді бұрын естімеген. «Бұл не күй, ата?» – деді ол. «Бұл – «Қайтпаған қарлығаш». Жетпіс жыл бұрын құрбым Омарға арнап шығарғанмын. Ол соғыстан оралмады», – деді қария, көзін домбырадан алмай. Шәкір ыңғайсызданып, қалпағын қолында тұмшалады. Өзі аудандық байқауға дайындалып жүрген, күйшілер жарысында жүлде алудан басқа ештеңені ойламайтын. «Мен бір күйді екі күнде жаттап алдым, ата, қазір қатесіз тартамын», – деді ол мақтана. Қария жымиды: «Саусақ жаттайды, балам, ал күйді жүрек сезінуі керек. Күйдің үнін құлақ емес, жүрек естиді». Содан кейін домбырасын Шәкірге ұсынды. Шәкір бір шертіп, қолын тартып алды: ішек бұрынғыдай емес, сыздап тұрғандай көрінді. Ол күйді баяу, тіпті жиі үзіліс жасап тарта бастады. Үйдің іші мүлдем тына қалды. Қария көзін жұмды, ал сыртта жел қайыңның соңғы жапырағын жұлып әкетті. Шәкір күйді бітіргенде, өз қолына таңдана қарады. Ол бұл жолы жүлде туралы ойламаған еді.
Шәкірдің соңғы күйді орындауына қарап қандай қорытынды жасауға болады?
Показать ответ и разборСкрыть ответ и разбор
Верный ответ
- AОл күйді сезініп тартуды үйренді
Разбор
Шәкір бастапқыда тек жүлдені ойлайтын. Қарияның сөзінен және күйдің тарихынан кейін ол күйді баяу, үзіліспен, сезіммен тартты. Соңында ол өз қолына таңдана қарады және бұл жолы жүлде туралы ойламады. Бұл оның күйді сезінуді үйренгенін көрсетеді.